Dokładnie 12.02.2018, czyli w poniedziałek, mieliśmy wreszcie pierwszy wschód słońca. Co prawda pierwsze promienie słońca zobaczył tylko nasz Oceanograf, który postanowił wdrapać się na Fugla, gdy w tym samym czasie „na dole” szalała mgła i chmury. Jednak prawie 600 m wyżej można było cieszyć się przez chwilę słonkiem, co Łukasz uwiecznił na zdjęciu (patrz poniżej).

Noc polarna towarzyszyła nam przez 3 miesiące – mnie osobiście nie przeszkadzała i generalnie bardzo dobrze się czułam w tym czasie. Jedyny dyskomfort w czasie nocy, jaki odczułam to lekki stres, kiedy zastanawiałam się czy te dwa świecące w ciemności punkciki to oczy lisa czy misia… Zwłaszcza kiedy czasem samotnie trzeba było wybrać się nieopodal Banachówki na pomiar temperatury wody. Poza tym? Szafa gra. Jakaś odmiana, nowe warunki, nowe odczucia. Chociaż nie da się ukryć, że teraz kiedy już o 8 rano jest nieco jaśniej, a o 10 jasno, to jest dużo przyjemniej. Jako nocny marek lubię noc, ale nie oszukujmy się, o ile nie cierpisz na światłowstręt, to  jednak co światło to światło ;) Można już iść na spokojnie tu czy tam, co nie oznacza, że bez czujności (misie potrafią pojawić się zupełnie nieoczekiwanie) i przynajmniej człowiek widzi, czy ta dziwna górka to śnieg czy kupa futra. Wczoraj słońce wyszło już całkiem na dobre i można było sobie przypomnieć, co to znaczy być oślepionym słońcem. Oczywiście pokuśtykałam (tak, tak...) by uwiecznić ten widok:

Wracając jeszcze do nocy, to generalnie wydaje mi się, że nasza ekipa dosyć dobrze zniosła te 3 miesiące ciemności. Chociaż nie wszystkim była ona tak obojętna jak mnie. Niektórym trochę doskwierał brak światła (trudno to opisać, ale po prostu było im z tym „źle”), inni zdecydowanie więcej spali i mieli mniej energii. Nikt „nie zwariował”… to stwierdzenie może wydawać się wam śmieszne, ale rzadko, bo rzadko, ale zdarzało się, że niektórzy zimownicy psychicznie bardzo źle znosili ten okres. Stąd też w zasobach stacyjnego ambulatorium mamy leki np. na łagodzenie stanów lękowych itp. Cytując Grę o Tron "Because the night is dark and full of terrors"...
Teraz przed nami całkiem „normalny” okres. Normalny w takim sensie, że będziemy mieć podział na dzień i noc, chociaż ten pierwszy szybko będzie przejmował kontrolę nad drugim. Dnia będzie nam teraz sukcesywnie przybywać aż do ok. 21 kwietnia, kiedy znowu zapanuje dzień polarny i ciemności trzeba będzie szukać za pomocą grubych rolet albo na dnie szafy.

Teraz z jednej strony cieszymy się promieniami słońca, a z drugiej możemy jeszcze podziwiać nocne zorze. Kilka dni temu była naprawdę piękna zorza i wreszcie udało mi się zrobić jakieś przyzwoite zdjęcia (to też trochę zasługa Asi, która pożyczyła mi swój szerokokątny i jasny obiektyw), efekty poniżej:

 

 

Jak wspomniałam wielokrotnie, czas w Hornsundzie mija błyskawicznie. Jak to wygląda w praktyce? Rytm codziennego życia wyznacza dzwon na śniadanie i obiad – odpowiednio o 8:00 i 14:00. Dodatkowo jeśli o 8 nie dzwonił dzwon, a po obiedzie jest deser (tak było latem, jak byli kucharze; my jesteśmy leniwce i nie chce się nam za bardzo piec ciast…) – to zdecydowanie oznacza niedzielę albo… święto wolne od pracy. Tak, tak, mamy tu takie :)
Polarną czasoprzesteń porządkują nieco dyżury stacyjne, a w moim przypadku również dyżury meteo – o tym za chwilę. Latem nieustający dzień polarny skutecznie kasował podział na dzień i noc. Ma to oczywiście swoje plusy – nagle łapiesz się na tym, że idąc na spacer na lodowiec o 20:00, nie musisz brać ze sobą czołówki, bo raczej szybko się nie ściemni ;) Z drugiej strony wszystko zlewa się w jedno i jesteśmy, jak dzieci zagubione w czasie – każdy ma problem, żeby określić jaki jest dzień tygodnia i która godzina.  Czy dziś jest środa czy piątek? Wewnętrzna potrzeba uporządkowania czasu i przestrzeni sprawia, że nagle używamy zegarków, a na pulpicie w komputerze włączony jest kalendarz pokazujący datę i dzień tygodnia. To i tak niewiele daje, uwierzcie mi na słowo.

Mesa i nasze "okno" na świat z pozycji kanapy - w najbliższym czasie życiem będzie kierować grafik olimpijski ;)

Kolejny „porządek” jaki jest tutaj zaburzony to podział na tzw. pracę i dom oraz na dni robocze i weekendy. Mieszkamy w pracy i pracujemy w domu. W praktyce oznacza to, że po śniadaniu możesz w zasadzie iść spać dalej, a w środku nocy wstajesz, bo właśnie przypłynął statek z ładunkiem, który trzeba rozładować. Jak jest pogoda to idziesz w teren w piątek, sobotę i niedzielę, bo w poniedziałek może być kolaps i już nic nie uda ci się zrobić. Poza tym, nie masz problemu żeby spotkać się ze znajomymi po pracy, bo ciągle są gdzieś w okolicy (np. zalęgli się w Twoim pokoju). Nie musisz się też martwić, że zamkną ci sklep, a w domu czeka na ciebie pusta lodówka – tu lodówka zawsze jest pełna, a jeśli czegoś ci brak to zazwyczaj wystarczy przejść się do odpowiedniego magazynu… Oczywiście to ostatnie działa najlepiej zaraz po rozładunku Horyzonta, bo im dalej w las tym… nie ma po co chodzić ;)

Grafik dyżurów na luty - mnie został już tylko jeden :)

Latem, wyznacznikiem czasu były kolejne odcinki najnowszego sezonu „Gry o Tron” – tak, mamy satelitę i dużo programów TV (tak dużo, że nie ma czego oglądać ;). Emisja kolejnych odcinków, powodowała nagłe zapełnienie mesy prawie po brzegi. Potem chłopaki wynaleźli sobie „Złomowisko”, które również stało się wyznacznikiem dni tygodnia. Bo jeśli dziś jest nowy odcinek „Złomowiska” to przecież musi być środa. I tak dalej… W sumie teraz, kiedy już jesteśmy sami na stacji, seriale dalej stanowią pewien wyznacznik czasu, ale już mniej.
Kolejną jednostką świadczącą o upływie czasu są wspomniane dyżury stacyjne. Jest nas 10 osób, a miesiąc ma średnio 30 dni – siłą rzeczy wychodzi, że co 10 dni dyżuruje, nie kto inny, jak właśnie TY. Także jeśli grafik wskazuje, że dziś wieczorem przejmujesz dyżur, to niechybnie minęło już 10 dni…
Mniejszą jednostką czasu jest dyżur meteo - trzydniówka. 3 dni, gdyż jest nas troje „meteorologów” na stacji, a dyżur trwa dobę. Poza tym, jeśli pragniemy wiedzieć, jaki mamy dzień tygodnia możemy  się jeszcze posiłkować innymi wskazówkami. Np. jeśli nasz magnetyk idzie do domku środowiskowego, to powinien być poniedziałek, bo wtedy trzeba zmienić filtr cząstek. Zasadniczo, więcej podpowiedzi już nie ma.
W czasie dnia polarnego jest cały czas jasno, a o porze dnia możesz wnioskować na podstawie pozycji słońca na niebie. Podczas najgłębszej nocy polarnej w zasadzie nie ma do czego się odnieść. Teoretycznie do księżyca, ale ten najczęściej jest niewidoczny ze względu na duże zachmurzenie.  Dopiero teraz na miesiąc przed końcem nocy, widać, kiedy jest południe, bo jest już ciut jaśniej.
W tej jednolitej masie polarnej czasoprzestrzeni każdy polarnik funkcjonuje po swojemu. Jedni zachowują „normalny” rytm – wstają na śniadanie, działają, obiad, kolacja, spać. Inni wstają raczej na obiad, z przerwą na pojawienie się na chwilę na śniadanie.  Tak naprawdę, jeśli bardzo by się chciało, to można przespać cały ten czas (z przerwami na śniadania, obiady i swoją robotę). Szczególnie, kiedy za oknem szaleje groza polarna (o czym już niedługo), oj jak wtedy dobrze mi się śpi…

Już jutro koniec stycznia 2018 r.! Nie wiem czy wiecie, ale oznacza to, że 53% wyprawy za nami… czyli teraz już z górki. Za oknami w południe coraz jaśniej – jak nie ma chmur, można spokojnie chodzić bez czołówki. Jeśli zdarzy się bezchmurne niebo, jak kilka dni temu, to już o 8 rano widać zarys gór po drugiej stronie fiordu. To widok, który dodaje energii i oznacza, że noc polarna dobiega końca…  za około 2 tygodnie słońce znowu wyjrzy na chwilę zza horyzontu.
Czym jeszcze charakteryzuje się styczeń w Hornsundzie na Spitsbergenie? To miesiąc, kiedy zanotowano na naszej stacji rekordową, najniższą temperaturę: -35,9°C (w 1981 r.). Bez szału prawda? ;) Jeżeli wyobrażacie sobie, że w tej chwili za moim oknem jest podobna temperatura, a  na brwiach wystawionych na powietrze osadzają się kryształki lodu, to nic bardziej mylnego. U „nas”, to jest ciepło. Dlaczego? W skrócie – chodzi głównie o lokalizację. Nie tylko samej stacji względem Spitsbergenu, ale i całego archipelagu. Spitsbergen jest „smagany” od zachodu ciepłym morskim prądem Zachodniospitsbergeńskim, który jest odnogą słynnego Golfsztromu. Ciepłe prądy morskie mają to do siebie, że podnoszą temperaturę i wilgotność – stąd ten rejon Artyki jest cieplejszy. O ile? Dla porównania, na tej samej szerokości geograficznej ale np. w Kanadzie, temperatury zimą będą niższe średnio o ok. 20 stopni. Do tego zachodnia i południowo-zachodnia część Svalbardu jest pod wpływem mas powietrza polarnomorskiego, które sprzyjają łagodzeniu klimatu (uogólniając: latem przynoszą ochłodzenie, a zimą ocieplenie). Styczeń jest więc u nas całkiem „ciepły” – jak dotąd, temperatura nie spadła nam poniżej -16°C (a to -16°C to i tak było tylko przez chwilkę). Było 5 dni kiedy średnia dobowa temperatura powietrza była poniżej -10°C… A tak to średnio za oknem mamy w okolicach -1 do -5°C (średnia dobowa temperatura w styczniu to będzie pewnie jakieś niecałe -4°C)… Także styczeń i luty, które w Polsce mogą kojarzyć się z największymi mrozami, tutaj nie są takie straszne. Na podstawie wieloletnich obserwacji i pomiarów prowadzonych na stacji, możemy natomiast powiedzieć, że najmroźniejsze miesiące uległy przesunięciu – niegdyś rzeczywiście był to styczeń i luty, ale obecnie to głównie marzec i kwiecień. Zatem do Polski będzie zaglądać wiosna, a u nas najprawdopodobniej nastąpi „apogeum zimna”. Jakie to apogeum będzie? Przekonamy się i zobaczymy czy rzeczywiście będą mrożone kopytka ;)

Ps. Na zdjęciu tak wygląda nasz fiord w okolicach południa - jasność! :)

Szybko przyszły i szybko poszły.
Wkroczyliśmy w fazę spokoju - w sensie, że na razie żadnych świąt. Najbliższe „atrakcje” to wizyta księdza (śmigło! świeże warzywka!), która będzie pewnie jakoś w połowie marca. Także jeszcze trochę. W między czasie przywitamy słonko – pierwszy wschód już za niecały miesiąc. Jak nie ma chmur to już widać, że jest jaśniej w południe. Tymczasem, jak na razie nie powiedziałabym, żeby mi się dłużyło. Jeśli tylko polarny leń nie zatrzymuje cię w łóżku, to są filmy, książki, seriale i co sobie wymyślisz. Mam nadzieję, że niedługo zabiorę się za naukę robienia na drutach (mój nauczyciel youtube już się nie może doczekać hehe).

A wracając do tego, jak minęły nam Święta i Sylwester, to z mojego osobistego punktu widzenia było: INACZEJ.
Święta określiłabym mianem raczej awangardowych. Poczynając od naszej niecodziennej i niekoniecznie zgodnej z obyczajami choinki (zdjęcie w załączeniu – mnie osobiście bawi :)), po przebieg Wigilii. Nic w tym dziwnego, jeśli zbierze się 10 osób, wśród których niektórzy w ogóle nie obchodzą świąt, inni ich nie lubią, dla innych są bardzo ważne, dla jeszcze innych zupełnie nie ważne, jeszcze dla innych to okazja do tego żeby się napić itp. A to tylko 10 osób. Była więc lista świątecznych potraw, kto co robi na Wigilię. W efekcie na naszym stole pojawił się śledzik, kapusta z grzybami, pierogi z grzybami, ryba po grecku, kompot z suszu, kutia, barszczyk i zupa grzybowa. Był sernik i pierniczki w kształcie niedźwiedzi.
Jedliśmy to potem codziennie chyba przez cały tydzień, a dorsz w zalewie octowej jeszcze stoi w lodówce :P Odwiedził nas też Mikołaj, a jakże, były więc drobne podarki ;) Liczyliśmy, że po północy przemówią do nas kotłujące się pod stacją lisy polarne, i że będzie okazja by może wytłumaczyć im, żeby przestały srać nam pod samymi drzwiami, ale jakoś wywinęły się ogonem i nie chciały gadać.
Wigilia skończyła się zakrapianą biesiadą przy stole, zamiast kolęd leciały polskie piosenki, a ja sporą część wieczoru przetańczyłam. Potem trwały jeszcze rozmowy z muzyką w tle do… 8 rano. Ot taka awangarda :)
Sylwester też minął mi inaczej niż zwykle, gdyż spędziłam go w pracy. Tak się złożyło, że akurat na mnie wypadł dyżur stacyjny i meteo. Zatem od 20:00 byłam na posterunku w mesie, puszczając sobie muzyczkę. Jednak nie było chęci w narodzie na tańce. Nie było też wielkiego odliczania ani spontanicznego składania życzeń, ani fajerwerków. O północy połączyliśmy się za pomocą pilota z Sylwestrem w Zakopanem (nie wszyscy dotrwali), wypiliśmy szampana, padło ogólne „najlepszego” i tyle. Powiało arktycznym chłodem? Trochę tak, ale może to dlatego, że ja lubię szalone zabawy, śmieszne przebrania i tańce do rana. Tu jakoś nie było ku temu nastroju. Co nie oznacza, że Sylwester był zły – był po prostu inny. Po północy pograliśmy trochę w planszówki, a potem na placu boju zostałam właściwie już tylko ja (jak to dyżurny) i Manfred z Chlorianem – relaksowaliśmy się przy muzyczce na mesowych kanapach (akurat są 3) do „świtu”. Tak przeleciał Sylwester.
Można powiedzieć: ale masakra takie święta i sylwester… a ja powiem Wam szczerze, że uważam, że w sumie to było ciekawe doświadczenie. Wcale nie oceniam tego jakoś źle, inne święta bo i inne okoliczności i ludzie. Poza tym pierwszy raz w życiu zrobiłam bigos :D Miał być na święta, ale ostatecznie wyszedł na Sylwestra :P hehe, ale bardzo smakowity, nie powiem :D
I tak znowu przeleciało - zaraz po Sylwestrze odwiedziło nas 3 Króli, co zbiegło się z połowinkami naszej wyprawy, potem finał WOŚP i już mamy połowę stycznia. Także teraz to już z górki… :)

Witajcie w Nowym Roku drodzy czytelnicy! :D
Tak. Już mamy Nowy Rok – 2018. Za 365 dni zobaczymy, czy 2018 to dobra liczba ;) Tymczasem co u nas? Jak to się mówi „po staremu” – dalej wiedziemy sobie spokojny polarny żywot w naszej bazuni na końcu Spitsbergenu. Po ruchliwym grudniu przed nami spokojny styczeń. Przynajmniej tak powiadają. Spokojny, bo zasadniczo brak świąt, wizyt, nadal ciemno (choć w południe już coraz jaśniej) i tylko śnieg i wiatr (zwyczajowo na moim dyżurze meteo). Powiadają, że styczeń i luty to „najdłuższe” miesiące – zobaczymy ile w tym prawdy. Biorąc pod uwagę listę moich zaległych pomysłów do realizacji, obstawiam, że mi przemkną jak błyskawica… tak jak grudzień. Właśnie, bo miałam Wam dokończyć, co wtedy się tutaj działo.

Jak już wspominałam, tegoroczny początek grudnia był niezwykle ruchliwy. Zwyczajowo „wizyta księdza” to ostatni „goście” na stacji w danym roku – następni dopiero na wiosnę. U nas tymczasem już następnego dnia po tejże wizycie i ślubie znowu witaliśmy ekipę ze śmigłowca i nie tylko. Kilka dni wcześniej bowiem dostaliśmy wiadomość, że w tym samym tygodniu co ślub odwiedzi nas Kystvakten, czyli Norweska Straż Przybrzeżna. To w sprawie naszego spoczywającego w spokoju i na dnie zatoki PTS’a. Decyzją Gubernatora Svalbardu (dostaliśmy ją jakoś w połowie listopada) po dochodzeniu, jakie miało miejsce w październiku (mieliśmy wówczas wizytę śmigłowca z panem inspektorem policji) trzeba było usunąć paliwo, olej silnikowy oraz akumulatory z zatopionego PTS’a… do końca grudnia 2017 r. Udało się jednak dogadać, że sprawą zajmie się Kystvakten, który to miał przypłynąć do naszego fiordu z nurkami na pokładzie, a całą operację miał nadzorować nasz pan inspektor z Longyearbyen (na imię mu Arnt).

Zgodnie z zapowiedziami 6 grudnia po 10:00 pośród ciemności znowu rozległ się dźwięk nadlatującego śmigłowca. Na pokładzie poza znaną nam już ekipą śmigłowca i panem policjantem przyleciała też pani weterynarz oraz… żona pierwszego pilota, która nigdy tu nie była :)
Psy dzielnie zniosły wszystkie badania i szczepienia, a pan policjant miał z nami zostać cały dzień, ponieważ jednostka KV Senja miała opóźnienie i miała zawitać w naszym fiordzie dopiero ok. 21:00. Standardowo wszystkich, którzy u nas jeszcze nie byli oprowadziliśmy (tzn oprowadziła znana polarna pilotka Anula) po stacji, kawka, ciastko i już goście musieli zbierać się do wyjścia. Pożegnali swojego norweskiego kolegę hasłem „wesołych świąt i szczęśliwego nowego roku” i że może jutro wpadną, ale to się zobaczy :P I tak pan inspektor Arnt został z nami sam na sam… naszykowaliśmy mu pokoik w części zimowej (jakoś nie chciał się wprowadzić), zjadł z nami obiadek… a potem wzięliśmy go do ładowania śniegu łopatami do zbiornika oraz druzgocąco ograliśmy w piłkarzyki (kolejna ofiara chłopaków, wcześniej ograli pilotów śmigłowca – aż ci stwierdzili, że muszą sobie kupić swój stół do ćwiczeń). Chcieliśmy Arnta udomawiać dalej, ale uciekł na spacer dookoła stacji. W nas natomiast obudziła się podejrzliwość, bo jakby nie patrzeć norweski policjant jest na stacji, łazi, robi zdjęcia, mówi, że nie zna polskiego, ale ma dziwnie adekwatne reakcje w stosunku do tego co mówimy… Przypadek?
Wieczorem w Hornsudzie melduje się Kystvaken – 105 m żelastwa z działem 57 mm, lądowiskiem dla helikoptera i 56 marynarzami na pokładzie – lubię! :D Zanim zacznie się podwodna akcja chłopaki mają obejrzeć naszego spalonego PTS’a stojącego przy Banachówce niczym eksponat muzealny.

Pośród ciemności i rozpętującej się zamieci śnieżnej ładujemy się gromadnie na PTS’a i następuje wielojęzykowa dyskusja na temat co i jak jest przymocowane, co to za złom, czym to wyciąć, czy da się wypompować itp. Ja standardowo robię za tłumacza, próbując przetłumaczyć, która rura gdzie idzie i jak działa to całe żelastwo. W międzyczasie okazuje się, że lekarz który z nimi przypłynął, gada trochę po polsku, bo ma żonę Polkę… z Radomia :D Od razu robi się weselej. Chłopaki chcą jeszcze obejrzeć akumulatory, zabieramy ich więc na górę do warsztatu mechanika, a tam szybko przechwytujemy na kawę. Chłopaki wyskakują ze swoich kombinezonów ratunkowych i… są w mundurach (za mundurem panny sznurem… no nie powiem, coś w tym jest, hehe ;). Dostają kawkę i weselne ciasta, a ja negocjuję, czy aby nie dałoby się zrobić wycieczki na ich statek. „Głównodowodzący” mówi, że boją się tak pływać swoją łódką wśród lodu, więc nie bardzo… to my mówimy, że możemy przypłynąć naszym pontonem – luzik. Panu rzednie mina, bo to miała być grzecznościowa wymówka… także wizyta na statku jednak odpada. Marynarze dopytują czy nie mamy sklepu z gadżetami – wznawiam więc negocjacje, że może gadżety za wizytę? :P Nic z tego. Chłopaki już wyjmują swoje berety i noże, i liczymy chociaż na handel wymienny ale… Aśka przynosi gadżety i po handlu. Ech, ech… Nasze chłopaki namawiają marynarzy na partyjkę w piłkarzyki. Wyjątkowo wygrywa Kystvakten, bo partia musiała zostać skrócona do 3 goli, gdyż chłopaki musieli wracać na statek.

 

Idziemy więc na brzeg odeskortować naszych gości i inspektora, którego chyba przerażała wizja nocowania na stacji (może i dobrze, jeszcze by coś odkrył i co wtedy? Spalarka śmieci ma strasznie małą pojemność…). Chłopaki dostają po beczce na pamiątkę (a tak naprawdę to na paliwo z PTSa) i żegnamy wszystkich… na krótko. Następnego dnia dzwoni telefon satelitarny (jakby nie mogli odezwać się na radiu, skoro stoją „za oknem”) – akcja odwołana ze względu na pogodę (wiatr i fale). Kystvakten odpływa i nie wiadomo kiedy wróci, a Arnt wraca do nas do stacji, bo po południu ma przylecieć po niego helikopter. I znowu mamy policjanta na obiedzie ;) Po południu przylatuje śmigło (3 dzień z rzędu – piloci śmiali się, że może po prostu wpiszą Hornsund już na stałe do grafiku) zabiera policjanta, a zostawia leki dla psów (rano robiliśmy Yuki zastrzyk, ale tak się rzucała, że część dawki poleciała „w kosmos”, szczęśliwie pani weterynarz przeczytała mojego maila i w ciągu godziny zdążyła podrzucić drugą strzykawkę do śmigłowca – tak tutaj się działa :).
Nie mija kilka dni, a znowu rozdzwania się IRIDIUM, czyli telefon satelitarny – co oznacza, że wszyscy mnie szukają, bo boją się używać obcych języków. Kystvakten wydzwania z pytaniami o warunki pogodowe, stan lodu, prognozy i czy kręciły się misie w okolicy – będzie drugie podejście do podwodnego PTS’a.

12 grudnia KV Senja znowu rozświetla mroki naszego fiordu. Ustalamy kanał roboczy na radiu i ze stacji obserwujemy, jak światełka kursują po fiordzie. Wieczorem odzywa się radio, że wyjęli zbiornik i chcieliby go jednak zrzucić na brzeg (najpierw mówili, że wszystko zabiorą ze sobą). Zastanawiamy się gromadnie, jak te cwaniaki chcą to zrobić, skoro od ostatniej wizyty znowu nawaliło lodu w zatoce na jakieś dobre 50 m. Radośnie idziemy na brzeg zobaczyć „co to będzie”. Stajemy przy Banachówce i obserwujemy, jak po drugiej stronie 50 m pasa lodu misie z Kystvakten ewidentnie zastanawiają się co dalej. W końcu łapię za radio i pytam się radośnie „Hello boys, what’s the plan?”, na co chłopcy, że chyba trochę źle oszacowali szerokość lodu… Obśmiewamy się z „fachowców”, a ponieważ Kystvakten nie ma zupełnie pomysłu, co ze sobą zrobić, przekazuję im przez radio, że jedziemy zobaczyć, jak wygląda sytuacja na „warzywniaku”. Ci radośnie podejmują temat, że to świetny pomysł i oni też popłyną zobaczyć co i jak. Szczęśliwie dla wszystkich, jest tam dosłownie jedna dziura między growlerami i chłopaki wciskają się tam swoją łódką. Radośnie robią ostatnie zdjęcia zbiornika, po czym odpływają w ciemność. Misja zakończona sukcesem. Zbiornik wyjęty, akumulatory i olej też. KV Senja tak jak znienacka pojawiła się w fiordzie, tak samo nagle rozpływa się w ciemnościach nocy polarnej. Faktem jest, że jak odpalili swój reflektor na statku to mieliśmy podświetlony cały fiord :O niezła moc…
Tyle na dzisiaj. Kilka fotek (głównie autorstwa Asi) z wizyty weterynarza i marynarzy w załączeniu.

 

O najważniejszym, czyli o ślubie, już wam opowiedziałam. To jeszcze kilka słów o wydarzeniu, do którego „przykleił” się ślub, czyli słynnej wizycie księdza.
Ksiądz Marek na co dzień opiekuje się owieczkami w Tromso, ale dwa razy do roku – przed świętami Bożego Narodzenia oraz Wielkiej Nocy, mobilizuje siły i organizuje wizytę na naszej stacji.
Dla nas to nie lada gratka, ponieważ ta świąteczna wizyta nie mogła by dojść do skutku bez (mojego ulubionego) śmigłowca, a jak przylatuje śmigło, to otwiera się ostatnie w tym roku okno transferowe! :) Każdy więc czeka na ostatnie zamówione paczki, bo w dobie komunikatorów i e-maili na pocztę to może już mniej, ale pojawia się i taka. I może właśnie ze względu na to, że mamy erę komunikacji elektronicznej, taka „starodawna” żeby nie powiedzieć „oldschoolowa” poczta smakuje najlepiej. Można pomacać znaczek, obejrzeć pieczątkę i ocenić po potarganiu kartki ileż ta poczta przeszła.

Także poczta.
Poza tym mamy możliwość dokonania niewielkich zakupów „świeżej” żywności – przyleciały więc do nas upragnione pomidory (nasze na razie nieśmiało zbierają się do zakwitnięcia), sałaty, kapusta pekińska, trochę jabłek, pomarańczy, bananów czy kiwi. Szał! Jak miło jest zjeść sobie sałatkę do obiadu. Mniam mniam mniam. Niestety budżet na takie zakupy stacja ma skromny, (tzn. skromny jak na ceny w jedynym i najbardziej wysuniętym na północ supermarkecie), więc z grudniowych zakupów aktualnie zostało już tylko trochę jabłek i pomarańczy. Następne pomidory dopiero na wiosnę…

Co jeszcze? Razem z księdzem Markiem zawsze przylatuje luterański pastor z Longyearbyen - Leif Magne Helgesen. Poza tym obecna jest zawsze ekipa śmigłowca – minimum 3 osoby (2 pilotów i „techniczny”), policjant, ludzie z biura gubernatora, Gubernator Svalbardu (od 2015 r. jest nim pani Kjerstin Askholt – niezmiernie sympatyczna kobieta). Mamy więc całkiem sporo gości (ok. 10 osób), wśród których zawsze są tacy, którzy są na naszej stacji po raz pierwszy. Nie oszukujmy się, dla nich wizyta śmigłowcem w polskiej stacji polarnej to też bardzo ciekawa wycieczka.  Jest więc okazja do różnych interesujących rozmów. Oni są ciekawi czym się zajmujemy i jak nam się tu żyje i vice versa. Ja nieustannie męczę pilotów mojego ulubionego śmigłowca, o to jak się prowadzi taką maszynę i czy to aby bardzo trudne? ;)

Norwegowie przywożą nam też w prezencie tradycyjne norweskie ciasto świąteczne – kransekake. Wygląda jak wielka piramida ułożona ze słodkich obwarzanków (najczęściej ok. 18 poziomów lub więcej) – jest to bowiem ciasto marcepanowe. Jak dla mnie okrutnie słodkie i o charakterze lekkiej „mordoklejki”. Kransekake jak się okazało, jest też typowym ciastem weselnym – także jak znalazł, jeśli chodzi o tegoroczną wizytę (zwłaszcza, że zapomnieliśmy podać tortu weselnego). Ciasto udekorowane jest lukrem oraz norweskimi flagami i „cukierkami”. Cukierki jednak tylko wyglądają jak cukierki – po pociągnięciu za końce, następuje głośny „wybuch” i odkrywasz kolorową papierową koronę oraz dowcip. Z pomocą Norwegów próbowaliśmy odczytać dowcipy, ale niektóre były w szwedzkim dialekcie i trudno było przetłumaczyć o co chodzi :P

O matko bosko polarno! Ale się działo się i działo! Działo się w „Mikołajkowym” tygodniu i w zeszłym też, choć może już mniej. Chciałam napisać wcześniej, ale nie miałam zdjęć, a dlaczego, to zaraz się dowiecie.

Całe to zamieszanie (wczoraj jeszcze napisałabym, że zeszłotygodniowe, ale teraz to już zamieszanie sprzed dwóch tygodni)  z wielotygodniowymi, żeby nie powiedzieć wielomiesięcznymi reperkusjami wstecz zaczęło się od tego, że na początku grudnia miał nas odwiedzić ksiądz. Ksiądz Marek odwiedza stację dwa razy w roku, ale tym razem, jego wizyta była przykrywką dla dużo bardziej złożonej akcji (niektórzy z Was mogli o niej usłyszeć nawet w Telexpressie), czyli ślubu. Nasza Pani Kierowniczka Asia oraz nasz naszelny meteorolog Mateusz postanowili się pobrać, właśnie tu, w Hornsundzie. Wszystko było trzymane w tajemnicy przed całą wyprawą do końca października, poza mną i Mariuszem, ponieważ zostaliśmy wciągnięci w całą ślubną intrygę już w czerwcu, jako… świadkowie :O I bach, znowu wracamy do tematu pakowania i tego co może być ci potrzebne do życia przez rok na stacji polarnej – kiecka i buty na ślub! Niemożliwe? A jednak.
Jak już byliśmy na stacji, okazało się, że cała ślubna operacja jest obarczona dużą dozą niepewności, ze względu na sporą liczbę dynamicznych zmiennych i niewiadomych. Pojawiły się problemy z papierami w urzędzie w Tromso, a że wszystko generalnie po angielsku to Asia poprosiła mnie o pomoc. I tak zaczęłam pisać i dzwonić do norweskich urzędów jako… Asia :) A urząd, jak to urząd – a gdzie mamy wizy, a to chociaż jakieś bilety lotnicze potwierdzające, że przyjechaliśmy na Svalbard – a ja tu tłumaczę, że my tu pracujemy, ale w polskiej placówce i że ona działa na innych zasadach, że nie mamy biletów, bo przypłynęliśmy statkiem itd. I weź tu ich uświadamiaj, jak sprawy się mają. I tak dobrze, że wszystko po angielsku, a nie po norwesku, bo wtedy to by dopiero było wesoło (mój norweski nicht very god). Także trochę czasu spędziłam na słuchawce z urzędem w Tromso po drugiej stronie i Asią obok, w razie gdyby padło jakieś pytanie odnośnie „mojego”, czyli Asi ślubu. W którymś momencie tak się wczułam, że już pani opowiadałam jak się poznałam z moim przyszłym mężem na Spitsbergenie ;P Ostatecznie sukces - maszyna ślubna mogła ruszyć pełną parą. Asia wręczyła wszystkim zaproszenia na ślub  - również niecodzienne, niecodziennie czyta się bowiem na zaproszeniu, że ślub odbędzie się „5 lub 6 grudnia, godzina w zależności od przybycia śmigłowca”.

W ślub siłą rzeczy zaangażowana była cała stacja – wyszło np. że Asia i Mateusz nie zaplanowali pierwszego tańca na „weselu”. Mówimy jak to?! Musi być pierwszy taniec! Tu z pomocą przyszedł „ojciec”, który jak się okazało, miał taki epizod w swoim życiu, że był instruktorem tańca. Tu nauka tańca, tu trzeba zmontować jakiś prezent ślubny, trzeba zrobić tort, pojawiła się lista potraw weselnych wraz z listą „kto-co”, a gdzie będzie ceremonia, a poprawić welon, a doszyć coś do sukni ślubnej, a jakieś dekoracje, sprzątanie itp. itd. No i oczywiście z Mariuszem musieliśmy zorganizować wieczory, ja panieński, a Mario kawalerski. Chociaż na panieńskim nie było takiego tłoku, jak na kawalerskim (bo było nas całe TRZY) to i tak było wesoło :)

Środek nocy - jest już projekt miśka na mojej podłodze :)



Godzina zero nadchodziła powoli, „Młodzi” wieczorami trenowali swój taniec, a my po nocach robiliśmy prezenty. Tu po raz kolejny zabłysnął „ojciec”, który wykonał drewnianą kołyskę, składającą się z 8 elementów – tak żeby każdy z naszych „gości” mógł wręczyć 1 element Młodym. Dodatkowo wymyśliliśmy żeby zrobić im coś na pamiątkę do powieszenia na ścianie – oczywiście w kształcie niedźwiedzia polarnego. Z pomocą internetów zrobiłam projekt i szablon, chłopaki zajęli się produkcją elementów z przytarganego przez nas wcześniej drewna dryftowego. Efekty w załączeniu. Choć wyjściowy zamysł był nieco inny, to misiek wyszedł bardzo fajny. Żeby nie było wątpliwości skąd misiek jest, ani z jakiej to okazji, to na łapie wypaliłam mu (wypalarką do drewna, którą skonstruował mi mój genialny tata) Hornsund i niepełną datę ślubu – zostawiłam miejsce na dzień, ponieważ prawie do ostatniej chwili nie wiedzieliśmy, co będzie ze śmigłowcem, ponieważ oczywiście nieźle wiało przed samym ślubem…

Wszystko jednak udało się zgodnie z planem – 5 grudnia przed 10:00, wyszłam na obserwację (akurat miałam dyżur meteo) i w ciemnościach ujrzałam nadlatujące śmigło. Sporo tego dnia miałam na głowie, bo poza dyżurem meteo, świadkowaniem, byłam też anglojęzycznym kierownikiem całej imprezy. Byłam też trochę fotografem, bo nasz główny fotograf, czyli Asia nieszczególnie miała jak robić sobie zdjęcia. Tu dochodzimy do tego dlaczego nie miałam wcześniej zdjęć – ponieważ robiłam je aparatem Asi, a nie swoim.
Wszystko udało się jednak jakoś opanować i poszło całkiem dobrze. Przybyli goście, rozładowaliśmy śmigłowiec – paczki bowiem też były ważne, bo gdzieś w środku Asia miała swoją ślubną biżuterię. Szybka kawa i ciastka i polecieliśmy wszyscy na symboliczną mszę na Wilczka. W stacji zostali tylko Młodzi, którzy się przebierali i ojciec do pomocy. Po mszy, odbyła się ceremonia – Pani Gubernator (swoją drogą bardzo sympatcyzna kobieta) przeczytała przysięgę, a Asia i Mateusz powiedzieli sobie TAK, a w zasadzie, YES, bo ceremonia była w języku angielskim. Był stres czy nie pomylą się obrączki, ale odbyło się bez dramatów ;) Potem prezenty, życzenia, szampan, jedzenie, pierwszy taniec i już można było się trochę wyluzować i zająć jedzeniem i rozmowami z gośćmi. Nasi norwescy goście nie mogli jednak zostać na oczepiny i już koło 14 się z nimi żegnaliśmy. Asia i Mateusz dostali helikopter do dyspozycji na potrzeby ślubnej sesji zdjęciowej, a my podpytywaliśmy pilotów o noktowizory. Goście odlecieli, a my tak zajęliśmy się weselną zabawą, że zaraz wszyscy padli spać po pokojach… no dobra, najpierw jeszcze zdążyliśmy zaśpiewać „chciałbym zostać marynarzem” cienkimi głosikami po nawdychaniu się helu, którym pompowaliśmy weselne baloniki :D A wieczorem odkryliśmy, że w tym całym zamieszaniu zapomnieliśmy o ślubnym torcie i serniku. Trudno - było więcej dla nas ;P

I tak oto odbyło się pierwsze polarne wesele w Polskej Stacji Polarnej Hornsund – i ja tam byłam i wino piłam! ;)

A kto nie widział nas w Telexpressie, to tu można nadrobić (należy oglądać od minuty 9:51). Asia i Mateusz robią karierę w mediach - nie zdziwcie się jak przeczytacie o tym ślubie w jakiejś gazecie (np. po norwesku w Svalbardposten) albo usłyszycie w Dzień Dobry TVN (tu na pewno, tylko jeszcze nie wiemy kiedy ;) ). W ogóle To było medialne wydarzenie - nie dość, że my kręciliśmy wszystko na 3 albo i 4 kamerach, to jeszcze wszyscy Norwegowie kręcili chyba wszystko na swoich telefonach :)

O pozostałych wydarzeniach w następnym poście! A więcej o tym jak było z przygotowaniami do ślubu z punktu widzenia Panny Młodej możecie przeczytać na blogu Asi.

Czyli nic innego, jak zorza polarna. Aurora borealis, bo jesteśmy na półkuli północnej. Dla tych którzy zaplątali się jakimś cudem po drugiej stronie równika, znanej też jako półkula południowa, to oświadczam, że zorza pojawia się również i tam, i oficjalnie nosi nazwę Aurora Australis.
Jak wspominałam Wam jakiś czas temu, po odpłynięciu Horyzonta (ileż on rzeczy ze sobą zabrał – letników, PTSy, pecha, wiatr, chmury, itp.) pojawiła się wreszcie pierwsza zorza. Oczywiście standardowo – wszyscy wylecieli ze stacji. Ci, co to już tu nie pierwszy raz, zrobili: łeeeee, słaabizna. Ale ja nie mogłam się przestać gapić. Tak, bo na zorzę można się gapić godzinami – gdyby nie ten przeklęty wiatr, który akurat właśnie wtedy wieje i gdyby nie misie, które się kręcą po okolicy, to można by się rozłożyć na karimatce i podziwiać ten cudny spektakl na nocnym niebie, kokoniąc się w ciepłym śpiworku z termosem herbaty czy innego tam rozgrzewającego naparu ;)
I tak się zmienia, że i jaśniej i ciemniej, i kształty różne i kolory… ło matko bosko polarno! Generalnie: CZAD :D chociaż to i owo odmarza, jak człowiek próbuje robić zdjęcia albo time-lapsa. Z drugiej strony, jak zostawisz aparat na statywie, to możesz go potem znaleźć na ziemi… Dlatego teraz jeżeli zostawiam aparat to doczepiam do statywu 5 kg ciężar, a jak wieje, to oczywiście w ogóle go nie zostawiam (i nadal może się przewrócić...). Nim jednak aparat runął z niewiadomych przyczyn (renifer? miś? poryw wiatru?) to udało mi się zmontować taką oto wizualizację zjawiska, które mogę tu sobie podziwiać na moim „podwórku”. Pierwsze takie podejście, więc nie spodziewajcie się fajerwerków i bądźcie wyrozumiali – daleko mi do BBC Earth ;)
Aurora, aurora… kiedy się ją ogląda na „żywo” to doprawdy nie można się napatrzeć. A zmienia się tak szybko, że autentycznie „widać” ten ruch na niebie. Czasem sytuacja jest naprawdę dynamiczna i piękna! A wiecie, że Norwegowie wierzyli, że zorza to światło odbite przez wielkie ławice śledzi? Z zorzą w ogóle wiąże się cała masa mitów i wierzeń. Niektóre są dość zabawne np. ludzie Saami (mieszkańcy Laponii) wierzą, że od pokazywania zorzy palcem, tenże uschnie, ale to i tak łaskawie, bo zgodnie z innym ich wierzeniem  śpiewanie lub żartowanie o zorzy może grozić śmiercią śpiewaka/żartownisia. Również według podań nordyckich gwizdanie i śpiewanie podczas zorzy może spowodować unicestwienie delikwenta, ale jest sprytny sposób by tego uniknąć – trzeba klaskać, co ma odstraszyć rozwścieczone duchy. Wikingowie dla odmiany uważali, że jeśli kobieta w ciąży zobaczy zorzę, to jej dziecko będzie mieć zeza, a Japończycy do dnia dzisiejszego uważają, że poczęcie dziecka w świetle zorzy sprawi, że dziecko będzie szczególnie uzdolnione i będzie mieć szczęśliwe życie (liczne japońskie wycieczki w rejony "zorzowe" - przypadek? nie sądzę... nawet w "Przystanku Alaska" był taki odcinek ;).

Wychodząc zaś od „naukowych” definicji to zorza to nic innego, jak zjawisko świetlne występujące w górnych warstwach atmosfery (konkretnie w termosferze), które klasyfikujemy jako elektro-meteor (meteorolodzy – dobrze mówię? :). Jak to się dzieje, że tak się dzieje?  Można by powiedzieć, że to wszystko wina słońca, które ciągle i niestrudzenie emituje naładowane elektrycznie cząsteczki, czyli wiatr słoneczny. Niewielka ilość tych cząsteczek przedostaje się do naszej atmosfery, w której zderza się z atomami lub cząsteczkami gazów (głównie tlenu i azotu). W wyniku tej kolizji mającej miejsce wysoko nad nami (najczęściej na wysokości od 100 do 200 km) możemy podziwiać ten piękny i kolorowy spektakl na nocnym niebie. To oczywiście w wielkim skrócie :)
Cóż jeszcze mogę Wam powiedzieć? Zorza jest super! :) Tylko muszę się jeszcze nauczyć lepiej ją fotografować. Tu co prawda pojawia się problem sprzętowy - nie przeskoczę możliwości mojego aparatu czy obiektywu... ale może jeszcze uda mi się coś wycisnąć z tego mojego aparatu :)
 

Muszę sobie zapamiętać, żeby nie odkładać pisania postów na później, bo ostatnio miałam dokończyć „zaraz” i znowu minęły 3 tygodnie. Z tym czasem to w ogóle tu jest jakoś inaczej. Może, że bliżej bieguna to szybciej leci? Na przykład ostatnio stwierdziliśmy fakt, że od kilku dni wieje (w domyśle 2-3), a tu wyszło, że wieje już od 10 dni :O Patrzę w kalendarz, a tu zbliża nam się już koniec listopada. Zaraz będzie grudzień, przyleci śmigło, poczta, zakupy, ksiądz, ślub, wesele, moje urodziny, Święta, Sylwester i już będzie Nowy Rok… a miało się dłużyć… tymczasem 9 grudnia będziemy mieć za sobą 46% naszego zimowania :O Jak to ktoś powiedział, jest piątek, mrugniesz i już wtorek :O Jakoś tak.
Co tam na naszej hornsundzkiej wiosce? Wzięliśmy się za wymianę obić w krzesłach, w związku z czym nabywam umiejętności w szeroko-pojętym tapicerowaniu :) Ponieważ mamy już trochę śniegu, a przy wejściach do stacji to nawet całą masę śniegu, to do naszych codziennych rozrywek doszło odśnieżanie i ogólne przerzucanie śniegu w te i nazad
Swoją drogą to zabawne, że wejścia do stacji mamy zawalone śniegiem, a 5 m dalej jest goły lód. Dobra, tak naprawdę to nic zaskakującego, ale mnie jakoś bawi :) Oczywiście to zasługa naszej wietrznej pogody i tego, że śnieg tutaj pada głównie poziomo, a nie pionowo. Zamieć wysoka jest ostatnio moją ulubioną pozycją w dzienniku meteo, ewentualnie niska, ale to już nie to samo, ja nie dostajesz śniegiem po oczach ;) Zamieć bardzo łatwo zidentyfikować będąc w mesie - siedzisz sobie, a tu za oknem polarne pendolino i to rozpędzone, jak na magistrali węglowej. Także wszystko od strony zawietrznej, czyli zasadniczo wszystkie wyjścia zachodnie (bo przecież jak wieje, to ze wschodu) są zawalone śniegiem już niemal po dach. W sumie te ostatnie 10 dni z wiatrem (a po 1 dniu przerwy znowu zaczyna wiać) zasypały nas też nieźle od dowietrznej.
Pozdrawiam Was z naszej hornsundzkiej zaspy! :)

widok na tzw. "psie" wyjście

a tak wygląda budynek z agregatami i delikatną zamiecią :)

 

Docierają do mnie pytania, jak tu coś przesłać. Odpowiadam, że cały czas można wysyłać klasyczne listy/paczki pocztowe, adresując na:

Przy wypełnianiu druku na przesyłkę zagraniczną (albo worek M - patrz koniec posta!) w polu zawartość należy wpisać ogólnie np.: kosmetyki, książki, rzeczy osobiste itp. Nie wdawać się w szczegóły i nie deklarować wartości ;)

Po dotarciu do Longier, przesyłki trafiają do nas najbliższym możliwym transportem.

Aktualnie najbliższe pewne „okno transferowe” będzie 5 grudnia – ma wtedy przelecieć ksiądz z wizytą na święta (moim ulubionym helikopterem :). Także jeśli ktoś coś chce podesłać, to najpóźniej w połowie listopada trzeba będzie to wysłać z Polski.

Aha, niedawno dowiedziałam się też, że najtańsza opcja przesyłania nam rzeczy to tzw. "Worek M" - sama będę to dopiero testować teraz w grudniu, ale koleżanka, która tu zimowała twierdzi, że worek działa :)
Więcej informacji na stronie poczty oraz u pani w okienku :)
https://www.poczta-polska.pl/paczki-i-listy/przesylki-zagraniczne/listy/worek-m/