Mrożone Kopytka: półserio

Jeżeli ta wyprawa miała by mieć jakiś podtytuł to chyba powinien on brzmieć „AWARIA”. Tak, siedem lat temu nie działo się nic… no dobra, dobra, coś jednak działo, bo na przykład jeden PTS zatonął, a w drugim spalił się silnik (co zakończyło jego żywot). Ale poza tym drobnym szczegółem, już nic nadzwyczajnego się nie działo. Może dwie duże awarie w bilansie wyprawy równoważą mnóstwo drobnych? W każdym bądź razie, na tej wyprawie awaria goni awarię i wszystko się rozlatuje. Pontony, agregaty, zamrażarki, chłodnie, ciągniki, sztucery, kanalizacja… Ah! Jeszcze mieliśmy awarie zdrowotne i osobowe przecież. Do wyboru, do koloru!

Tralala będziemy naprawiać agregat!

Awarie w domu to rzecz zupełnie normalna. Nic nie działa wiecznie i w końcu kiedyś trzeba kupić nową lodówkę albo wymienić kanapę. Różnica między awarią „polarną”, a „normalną” polega na tym, że w Polsce (tudzież gdzieś w bardziej cywilizowanych obszarach) zaraz po wystąpieniu usterki jedziecie do sklepu i kupujecie co trzeba, albo wzywacie fachowca, który załatwia to za was. Jeśli macie wielkiego pecha i lodówka zepsuje się Wam w Święta, to w najgorszym przypadku jakoś wytrzymacie te kilka dni do otwarcia sklepu albo zamówienia przez internet. Walnęła Wam uszczelka pod zlewem? Pyk! Lecicie do jakiejś tam Remontoramy czy innego Gwoździobudu, kupujecie uszczeleczkę i szczęśliwie ją sobie wymieniacie. Proste. To co jednak jest proste „u Was”, „u nas” na północy potrafi stać się katastrofą. Nasze najbliższe sklepy to nasze stacyjne magazyny. Plus jest taki, że są czynne 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu. Minus? Niestety nie ma w nich wszystkiego, a dostawy są średnio dwa razy w roku. Co więcej, te dostawy ktoś musi zaplanować. Jeśli poprzednia wyprawa nie zadbała o zamówienie różnych części eksploatacyjnych, a kolejna to przeoczy w okresie lata (czyli między pierwszym, a drugim rejsem statku), to awaria w czasie zimowania oznacza (cytując klasyka): „Houston, mamy problem!”. I nagle głupia uszczelka za przysłowiowe 5 złotych może sprawić, że na przykład przestanie Ci działać system filtrowania wody w stacji. Co z tego, że masz filtry, jak nie możesz ich zmienić? Oczywiście w takich momentach uruchamia się polarna kreatywność, gdyż jak powszechnie wiadomo "potrzeba matką wynalazku". Może da się rozmontować coś innego i przełożyć daną część? Może da się jakoś dorobić? Jeśli nie da się zastosować finezyjnych rozwiązań, do akcji wkracza polarna partyzantka, czyli trytytki i słynna "srebrna taśma". Cóż, trzeba jakoś dotrwać do rejsu z zaopatrzeniem albo chociaż do pierwszych gości, którzy mogą nam już coś przywieźć.

Urządzenia również po iluś latach zaczynają szwankować… i wygląda na to, że nasza wyprawa trafiła na wieloletnią kumulację. Dlatego część sprzętów w stacji mamy zdublowanych, jak chociażby zmywarkę czy bojlery. Ale nie da się zdublować wszystkiego, bo zwyczajnie nie ma tutaj tyle miejsca. W październiku padła nam skrzyniowa zamrażarka wypakowana po brzegi nabiałem. Czym tu się przejmować powiecie? Przecież to Arktyka, zima, to przecież jest mróz, więc nic się nie stanie. Niby tak, ale nie usypiemy teraz przed stacją stosu ofiarnego z żółtych serów i twarogu, bo zaraz zainteresują się tym inni mieszkańcy Arktyki, którzy to mają doskonały węch. Poza tym wiadomo jak to z pogodą, niby Arktyka, niby mróz, ale i tu przychodzą czasem odwilże zimą (właśnie mamy takową za oknem), a wcześniej czy później jednak przychodzi wiosna i wszystko rozmarza… Szczęśliwie, mieliśmy wystarczająco dużo miejsca w innych zamrażarkach, że nie byliśmy zmuszeni do miesięcznej diety nabiałowej ;)

Romantyczny dyżur stacyjny bez prądu...

Pomyślmy, co tam dalej? Zatkana rura kanalizacyjna? Wzywasz WUKO i po problemie. Do nas WUKO niestety nie dociera, a jeśli sami nie usuniemy takiego problemu, to grozi nam „gów…” powódź albo chodzenie z wiaderkiem do fiordu. Ewentualnie działanie bezpośrednio na łonie natury tj. na brzegu fiordu, ale przy niektórych warunkach pogodowych wyjście za „potrzebą” zakrawa tutaj co najmniej na sport ekstremalny. Wyobraźcie sobie - wiatr w porywach ponad 100 km/h, a wy musicie sprawę załatwić na brzegu fiordu, który jest oblodzony, fale i wiatr szaleją, jedną ręką trzeba trzymać nabity sztucer i zachować czujność, czy aby ze śnieżnej zamieci nie wyłania się niedźwiedź polarny, a drugą ręką trzeba trzymać spodnie, żeby nie odleciały albo siebie. I jeszcze utrzymać równowagę w pozycji najazdowej (dobrze, że nie trzeba kończyć telemarkiem, choć ta figura na lodzie przychodzi często dość naturalnie). Pomijam w tym wszystkim kwestię odmrożenia sobie pewnych części ciała, które muszą zostać wystawione na działanie zewnętrznych czynników atmosferycznych. Nie wspominając o tym co się na takim wietrze dzieje z… no, nieważne. W każdym bądź razie, taki scenariusz też nam przez chwilę groził i w zasadzie grozi nadal (dopóki helikopterem nie doleci nowa sprężarka do naszej oczyszczalni ścieków). Przykładowo wczoraj mieliśmy obowiązkowy „dzień dziecka”, bo cała woda w stacji została „zakręcona”, ze względu na awarię oczyszczalni właśnie. Szczęśliwie dzisiaj udało się to jakoś tymczasowo uruchomić, więc znowu można radośnie spuszczać wodę w toalecie ;) I uwierzcie mi, to naprawdę cieszy!

O awariach prądowych nawet nie wspominam. Liczba przypadków, kiedy znienacka zgasło światło na stacji zdecydowanie przekroczyła dopuszczalny limit, a może nawet ustanowiła nowy rekord wszechczasów horsundzkich (a to jeszcze nie koniec wyprawy!). Brak prądu na stacji ma akurat najwyższy priorytet, bo wiecie… jak nie ma prądu to wszystko staje. Dosłownie. Grzejniki nie działają, lodówki nie działają, kuchnia indukcyjna nie działa, sprzęt pomiarowy nie działa, wody nie ma… i właśnie dlatego mamy dwa agregaty, które działają wymiennie. Jak coś się dzieje z jednym, to mechanik załącza drugi i zabiera się za serwis awarii. A że tych nam nie brakuje, to ja na przykład umiem już czyścić wymienniki ciepła i zmienić uszczelniacz na wale w agregacie :D

Podsumowując, dzieje się! Przytoczyłam tu zaledwie kroplę z oceanu naszych wyprawowych problemów technicznych. Jak tak dalej pójdzie, to będziemy mogli założyć pierwszą hornsundzką „Encyklopedię awarii i usterek”…

"Drobna" dziura w pontonie... kleiliśmy to chyba z tydzień w 6 osób, ale działa :)

Arktyka. Spitsbergen. Stacja polarna gdzieś na totalnym odludziu. Dookoła nic, tylko mróz, śnieg, lód i niedźwiedzie polarne. Brzmi groźnie, prawda? Wyprawa polarna! Część osób słysząc to, z automatu wyobraża sobie wyprawy pokroju Shackletona albo Amundsena. Heroiczni śmiałkowie (lub też wariaci, jak kto woli) zmagający się z ekstremalnymi mrozami (co najmniej rzędu -30 C), smagani arktycznym wiatrem (wiejącym co najmniej 100 km/h) i ścigani przez niedźwiedzie polarne (co najmniej bardzo wygłodniałe). Mówiąc krótko: niebezpieczeństwo czyha na każdym kroku!

Współcześnie, powiedziałabym, że największe zagrożenie dla polarników może stanowić… kolega z wyprawy, któremu zje się ostatni ulubiony batonik lub… brak internetu bądź prądu ;) No dobra, tak naprawdę to realnym zagrożeniem są oczywiście niedźwiedzie polarne. Choć w okolicach stacji spotyka się je już coraz rzadziej (średnio kilkanaście razy w roku), to jednak nadal nigdy nie wiesz, kiedy jakiś się tutaj zabłąka i w jakim akurat nastroju będzie (wiem co mówię – doświadczyłam tego osobiście). Nie bez powodu wszędzie poruszamy się uzbrojeni w pistolety sygnałowe i sztucery z ostrą amunicją. I dobrze, bo tego lata, a właściwie to tej jesieni, okazało się, że broń jest potrzebna, bo niebezpieczne są nie tylko niedźwiedzie, ale również… uwaga, uwaga… renifery. Tak! RENIFERY! To nie jest przejęzyczenie. Renifery, zwane przeze mnie roboczo „głupolami” (serio, tak się zachowują…) choć wyglądają słodko (spójrzcie na te pyski!) i niewinnie, to jak się okazuje, potrafią mieć mordercze zapędy. Przekonał się o tym pewien pan profesor, który jest doświadczonym polarnikiem ispędził pół życia w Hornsundzie. Nieświadomy zagrożenia spokojnie przemierzał tundrę wraz ze swoim studentem. Po drodze mijali renifera – dzień jak co dzień tutaj. Z zasady te urocze głupole boją się własnego cienia, a głośniejsze kichnięcie w odległości kilku metrów sprawia, że uciekają w popłochu o mało nie gubiąc własnych kopyt. Młode renifery natomiast bywają czasem ciekawe, co to za dziwne stwory na dwóch nogach kręcą się po tundrze i pachną jakoś inaczej. Te młode, przy odrobinie szczęścia i cierpliwości, potrafią podejść do człowieka dosłownie na wyciągnięcie ręki. Żeby tak się stało, należy zachować całkowity bezruch, bo wystarczy mocniej mrugnąć, a już będą uciekać z dzikim przerażeniem w oczach. Cud, że nie łamią sobie przy tym nóg!

Wróćmy jednak do historii pana profesora. Mijany renifer zaczął podchodzić w ich kierunku. Coraz bliżej i coraz szybciej. Patrząc na zdjęcia tych głupoli, trudno sobie wyobrazić, żeby mógł mieć mord w oczach, ale kiedy był już blisko, było wiadomo, że idzie prosto na profesora. Ten, nieco zmieszany zachowaniem renifera (a zna się trochę na tym, ponieważ jest to również doświadczony myśliwy), nie spodziewał się, że będzie musiał użyć broni do samoobrony. Walka była sroga, czego dowodem były nie tylko siniaki profesora (oberwał nieco porożem) ale i sztucer, który… się połamał na reniferze (swoją drogą co za tandeta!). Potyczkę wygrał profesor, ale chyba tylko dlatego, że wiedział dokładnie, gdzie jest najczulszy punkt w który należy uderzyć. Co nie zmienia faktu, że sam był w szoku, że został zaatakowany. Zdarzenie o tyle nietypowe, że do Gubernatora Svalbardu została wysłana notatka, bo po pierwsze rozwalony sztucer, a po drugie, było podejrzenie, że renifer mógł być zarażony wścieklizną (to się podobno czasem zdarza). Biuro Gubernatora jednak szybko rozwiało wątpliwości – okazało się, że to nie wścieklizna tylko… hormony. Mówiąc kolokwialnie, renifer „poczuł miętę” do profesora ;) Jak to mówią, nie liczy się płeć, wygląd, wiek itp., wszak liczy się uczucie! I tak jak wspomniałam, było to na tyle nietypowe zdarzenie, że… napisali o tym nawet w lokalnej prasie :D

Zrzut artykułu ze Svalbardposten

W tłumaczeniu Googla... :)

Renifer przeżył, gdyż zniknął z miejsca swojego miłosnego uniesienia, na stacji natomiast zapanował: „renifer-terror”. Wszyscy nagle zaczęli patrzeć nieufnie na te pocieszne istoty, a widok zbliżającego się renifera zaczął wywoływać u niektórych przerażenie. W końcu nigdy nie wiesz, kiedy Cię jakiś zaatakuje (mniejsza o to czy z miłości czy z wścieklizny...). Na wszelki wypadek może jednak lepiej omijać głupole z daleka. Niedźwiedzie, renifery… ciekawe co może nas spotkać ze strony lisów polarnych tej zimy? Jak pisał pan Krzysztof Kościelski:

„Wiedz, że zwodnicze są lica
- co kica, bywa zbrodnicze:
Nawet najsłodszy króliczek
Może ci przegryźć tętnicę.”

Znaczy się epidemia na stacji! I to już druga! Moi drodzy, w czerwcu, zaraz po naszym przypłynięciu była grana akcja WIRUS. I to bynajmniej nie jest to kryptonim jakiejś tajnej polarnej operacji, jak również nie chodzi o wirusa komputerowego. Gorzej. Chodzi o te niewielkie cząstki zakaźne, które infekują wszystkie formy życia, w tym niestety również polarników... Jak głosi Wikipedia „wirusy są wewnątrzkomórkowymi pasożytami bezwzględnymi”. I to właśnie one nas bezwzględnie dopadły… I nie jest to sprawa zwyczajna, ponieważ w Arktyce się nie choruje… Chyba, że ktoś z zewnątrz coś przywlecze…

Przy średniej temperaturze rocznej wynoszącej około -3 stopnie Celsjusza, arktyczne środowisko jest mało przyjazne dla bakterii. Kiedy byłam tu poprzednim razem, nie chorowałam przez cały rok. W zasadzie prawie nikt nie chorował. Czasem kogoś zadrapało w gardle, ale geneza zadrapania była raczej inna (w stacji jest bardzo suche powietrze). Dlatego, jadąc tym razem, ostatnią rzeczą o jakiej bym pomyślała, było chorowanie. Tymczasem, przez stację przetoczyła się fala wirusa – zawleczona z zewnątrz właśnie. Pacjentem zero okazał się jeden z doktorantów, który przyjechał tu na pomiary. Jak większość gości, która nas odwiedza, najpierw wylądował w Longyearbyen, gdzie (jak to doktorant) poszedł na imprezę, a potem radośnie przypłynął na stację – ale już nie sam, bo z wirusem, który wykończył nam pół stacji. Kariery naukowej mu nie wróżę, bo wirus wykończył też jego promotora (na szczęście „tylko” na trzy tygodnie, a nie na amen). Zaraz potem dopadł naszego oceanografa, który kaszlał potem cały miesiąc. Kaszlałam też ja (całe półtora miesiąca) i nasz mechanik. Kaszlem zanosili się również ornitolodzy, którzy do nas przyjechali na badania. Kaszleć zaczął nawet UNIMOG (taki pojazd ciężarowy, choć tu przyczyna mogła być inna). W apogeum epidemii w ciągu tygodnia z ambulatorium wyjechały całe zapasy gripexopochodnych oraz witaminy C. Potem poszła w ruch medycyna naturalna – opary czosnku i cebuli unosiły się na stacyjnych korytarzach. Każdy bronił się, jak mógł. Papryczki chilli, czosnek, amol, cebula, kiszonki, nalewki, okadzanie (zgodnie z zasadą, że "kto pije i pali, ten nie ma robali"). Ja przespałam chyba cały tydzień z przerwami na obserwacje meteo, a potem kolejny tydzień też byłam bez życia. W kulminacyjnym momencie wirusowej kaszlozy łatwiej było wieczorem porozumieć się przez pisanie na jakimś komunikatorze, niż rozmowę, bo wychodziły z nas tylko jakieś pourywane sylaby. Tak oto załatwił nas tajemniczy wirus w mutacji hinduskiej (bo doktorant był z Indii).

Cóż, odchorowaliśmy swoje i wszystko zdążyło wrócić do normy: było dużo prac w terenie, morsowanie, pływanie (w fiordzie! Zgadnijcie kto? :P). Przyszedł sierpniowy rozładunek Horyzonta, a wraz z nim przez stację przetoczyły się jakieś tłumy i… znowu ktoś nam coś przywlókł. Tym razem pierwszą ofiarą padła Beata, a dzień po niej – ja… teraz kolejni zimownicy zgłaszają, że „coś po nich łazi”. I cała zabawa zaczyna się od nowa… znowu nas telepie, kaszlemy i leczymy się, jak możemy, czekając aż wszyscy wreszcie sobie pojadą w cholerę z tymi wirusami. Szczęśliwie, tym razem mamy więcej „oręża”, bo po czerwcowej epidemii na drugi rejs zamówiliśmy solidny zapas różnych specyfików do ambulatorium. Przynajmniej tego nie powinno nam zabraknąć, chociaż, czeka nas (o zgrozo!) przyjazd jeszcze kilku ekip z Polski, więc kto wie, co jeszcze za mutanty nam tu przywleką… Tak oto upływa nam ten tydzień z wirusem, którego roboczo nazwaliśmy sobie dżumą. A jak dżuma, to oczywiście „Czterdziestolatek” i moja ulubiona, niezawodna Kobieta pracująca:

Cóż idąc tym tropem, pozostaje nam intensywnie się odkażać, tylko komisyjnie cielęciny palić nie będziemy ;)

Ponieważ zaraz przyjdzie się wyprowadzić z mojej polarnej pieczary, to jest okazja by Wam ją zaprezentować. Zanim tu przyjechałam wszyscy, z którymi rozmawiałam zadawali mi masę pytań. Część z nich dotyczyło warunków mieszkalnych. Niektórzy zastanawiali się czy nie przyjdzie mi mieszkać w iglo i czy nie trzeba będzie korzystać z toalety na „łonie natury”. Czas rozwiać te wątpliwości – zapraszam do mojego polarnego apartamentu, zwanego u nas zwyczajowo pieczarą 
Pieczara, budzi grozę… ale przecież w Arktyce szaleje groza polarna, wszędzie śnieg, lód, zimno, porywiste wiatry. Jak nie zamarzniesz, ani nic sobie nie odmrozisz, to masz jeszcze szansę dokonać swego żywota w paszczy niedźwiedzia polarnego. Ewentualnie, w drodze osobliwego przypadku mogą stratować Cię renifery albo może Cię dziabnąć wściekły lis polarny. A, albo możesz oszaleć w czasie nocy polarnej… ale wróćmy do meritum.

Pieczara polarnika nie jest duża – jak mawiają, „ciasne, ale własne”. Tak też jest i w tym przypadku. Każdy zimownik od momentu przekroczenia progu stacji ma przydzielony swój mały pokoik. Pieczary zasadniczo kojarzą nam się z ciemnościami, jednak w przypadku pieczary polarnika mamy do czynienia z wersją DELUXE – każda ma okienko na świat :) Można zatem mieć pieczarę z widokiem na fiord lub na nasze „wewnętrzne podwórko”, czyli głównie na agregatornię z górami w tle. Mnie się trafiła pieczara z widokiem na fiord – dzięki temu mam podgląd on-line na ruch morski w naszej zatoce, jak i lotniczy, ponieważ przy brzegu zawsze lądują śmigłowce.

Poznajcie Olka ;)

Co dalej? W mojej pieczarze sypiam na Olku (hehe, z resztą nie tylko ja ;) Olek jest nie tylko wygodny ale i ma bogate wnętrze – to dlatego, że służy za rodzaj szafy poziomej i to dosyć pojemnej. Tapczan Olek, bo o nim mowa, jest przyjacielem każdego polarnika. W kwestii przechowywania, to w każdym pokoiku jest też całkiem pojemna szafa oraz biurko, ah no i półeczki. Dużo półeczek. W ogóle pieczary, chociaż małe, są jednak bardzo pojemne. Zmieścicie tutaj zawartość dwóch 120l beczek, jakiś 3 dużych kartonów i jeszcze będzie trochę miejsca na inne wynalazki. Całość pieczary wyłożona jest drewnianą boazerią, a meble są sosnowe, więc wnętrze jest przytulne i ciepłe. Całość ogrzewa elektryczny grzejnik, który chociaż ustawiony jest na „ręczne” sterowanie temperaturą, to i tak działa jak chce. W związku z tym czasem budzisz się w tropikach, a czasem z oszronionymi brwiami... Zapomniałam dodać, że pieczary są też przewiewne – na początku zimowania cyrkulacja wiatrowa skutecznie zaczesywała mi włosy w czasie snu. Jednak polarnik to zaradna bestia – 3 opakowania opaski jałowej rozwiązało ten problem :) Zasadniczo nowa generacja pieczar to już zupełny luksus w kwestiach komfortu termicznego. Co prawda nadal występuje stratyfikacja – pod sufitem upał, a przy podłodze przymrozek. Można sobie odmrozić kopytka w tym samym czasie gotując mózg, ale to już nie to co kiedyś. Tak się złożyło, że poznałam lokatora mojego pokoju sprzed kilku wypraw. Za jego czasów, w pieczarze na podłodze przy łóżku potrafiła pojawiać się kupka szronu i śniegu…

Pieczara sprzyja też integracji z innymi polarnikami – ściany są tak cienkie, że może obudzić Cię bekający sąsiad (znane są takie przypadki), a mnie – Ruscy, zawsze nadający przez radio w środku nocy (za ścianą mam pokój radiowy). Z drugiej strony, jak chcesz się z kimś umówić na film, to nie musisz wychodzić z pokoju  Można podejmować też gości – w pieczarze bez problemu mieści się 13 osób i jeszcze jest zapas.

Najważniejsze zaś z tego wszystkiego jest to, że masz swoją pieczarę, a w niej swoje łóżko i ciepły wełniany kocyk. Możesz ją sobie urządzić po swojemu, możesz tutaj mieć bałagan… Możesz się w niej zakokonić i nikt ci nie będzie przeszkadzał (chyba, że Ruscy albo bekający sąsiad – ten na szczęście nie jest mój). Muszę Wam powiedzieć, że bardzo lubię moją pieczarę i trochę szkoda, że za 2 tygodnie trzeba się będzie z niej wyprowadzić… ale taka kolej rzeczy :)

Nie wiem jak tam u Was, ale słyszałam, że Polska znalazła się w "okowach mrozu" i młodzież nie pamiętająca zimy stulecia z trwogą obserwuje obniżający się słupek rtęci w termometrze, tudzież stuka z niepokojem w elektroniczną stację pogodową wskazującą liczby daleko na minusie. Nie to, żebym ja pamiętała zimę stulecia, ale znam kogoś kto pamięta ;P
Być może walcząc z falą mrozów z otuchą myślicie sobie: Matko! Taki mróz u nas, to co to dopiero musi być na Spitsbergenie u Anuli! Dobrze, że nas tam nie ma! Uff, uff…
Tymczasem powiem wam, że… do nas (na Spitsbergen znaczy się) te mrozy na szczęście jeszcze nie dotarły :P Tak się składa, że u mnie za oknem jest właśnie +1,5°C i leje się woda. Z nieba. Co oznacza, że znowu zmyje nam resztki śniegu z moreny i trzeba będzie kombinować, żeby przejechać skuterem. Jak ci nie wywieje śniegu, to ci zmyje deszczem. Taka to arktyczna zima właśnie...
Za to fiord wyrabia co chce. Wczoraj dopchało z południa tyle lodu, że chyba pół fiordu było zawalone, a gdybyście chcieli wiedzieć, to nasz fiord ma ok. 8 km szerokości. Także dużo lodu :) Tymczasem dzisiaj rano otwieram oczka i przecieram je z wrażenia, bo po 4 km lodu ani śladu. Fale za to miotają growlerami wielkości PTSa na lewo i prawo. Fotki w załączeniu. Aha, te bryły lodu naprawdę są takie niesamowicie niebieskie – to aż kłuje w oczy jak się na nie patrzy i zupełnie nie trzeba tego kolorować w fotoszopie. Serio.

Jak widzicie, jeśli mieliście w głowie wizję, że deski w stacji trzeszczą od ściskających je arktycznych mrozów to byliście w błędzie! Aktualnie bardziej niż futro przydałby się dobry parasol – paradoksalnie, żadnego nie ma na stacji :) bo po co komu parasol w Arktyce? Taki to srogi klimat ma nasz Hornsund. Prognozy długoterminowe straszą co prawda, że może być uwaga… -16°C – ale kto by tam wierzył długoterminowym? Na pewno nie ja ;)
Niezachęcającą pogodę wykorzystuję na dalsze doprowadzanie kolana do porządku – ostatnio galopuje stacyjnymi korytarzami o kulach [wreszcie mam 4 nogi! Haaa! :D], żeby nie używać tej mojej nóżki co to jest „bardziej”, co by kolano wróciło do normy, a ja do normalnego człeko-chodu. Się zobaczy. W czwartek planuję cud hornsundzki - odrzucę kulę i pójdę przed siebie.
Zakańczam muzycznie - strasznie dużo piosenek z deszczem w tytule pcha się do głowy, ale na dzisiejszą aurę chyba najlepiej pasuje stary klasyk B.J. Thomas i jego „Raindrops Keep Fallin' On My Head” zwłaszcza, że jak wychodziłam z pokoju to akurat nakapało mi na głowę (jednak dach trochę cieknie), ale nie ma co narzekać :) To siup:

Nanananaaa, tańczę, aż mnie bolą kolannaaaa!

A jak, bywało i tak, również tutaj, na zmrożonej wieloletnią zmarzliną ziemi Svalbardu ;)
W telewizji Igrzyska w Ping-czang-czong (czy jakoś tak), a polskie polarnictwo ma w pakiecie 7 kanałów Eurosportu, toteż jakąś dziwną i nikomu nie znaną siłą rzeczy, często ostatnio losujemy olimpijskie kanały. Efekt jest taki, że z zadziwieniem odkrywamy nowe konkurencje i siły rządzące sportami olimpijskimi. Okazuje się, że można być mistrzem w zjeżdżaniu po muldach, a na saneczkach można jeździć zarówno głową, jak i nogami do przodu (mimo notorycznego przekraczania mety w ten wyszukany sposób wszyscy zawodnicy jeszcze żyją), a na dodatek zarówno pojedynczo, jak i w parach, a do tego z podziałem na kobiety i mężczyzn. W sumie może jest też oddzielna konkurencja dla par mieszanych, ale jeszcze nie trafiliśmy na taką transmisję. Nadal próbujemy rozgryźć, o co chodzi w curlingu i szacujemy ile czasu zajęłoby nam mycie podłóg w stacji, gdybyśmy szczotowali je z prędkością olimpijskich mistrzów lodowej szczotki.

Zimowe konkurencje inspirują nas też do rozważań nad organizacją własnych zimowych zawodów. Co prawda nie mamy saneczek, ale w sumie ostatnio Qba wymienia brodziki na stacji, co brzmi bardzo kusząco w kontekście zjazdowym... ;P
Oczywiście byłoby nudno, gdybyśmy nie mieli na Igrzyskach też "swoich" zawodników, którym gorąco kibicujemy oraz przeżywamy ich sukcesy i porażki. Poza polską reprezentacją, mamy swoich faworytów z innych państw (każdy ma swoje państwo - co by duch rywalizacji nie zginął). Mój reprezentant to Akwasi Frimpong – saneczkarz z Ghany (to jedyny zawodnik z tego kraju! :)). Niestety w czasie konkursu ewidentnie jego sanki miały płozy stępione od trenowania jazdy po afrykańskich piaskach, bo Akwasi skończył z wynikiem plasującym go pod koniec 30tki. Nie był jednak ostatni! Ha! :D A poza tym miał najładniejszy kostium i kask, więc w sumie nie było tak źle. Trzymam za niego kciuki za 4 lata :)

Sporty zimowe w TV, a za oknem śnieg i coraz jaśniej. Nie trzeba było więc długo czekać, aby nasza polarna reprezentacja ruszyła na podbój hornsundzkich stoków. Jako młody padawan narciarstwa pobrałam wstępne nauki od certyfikowanej Mistrzyni Joanny i ruszyłam na stoki szlifować nowo nabyte umiejętności. Moja błyskotliwa olimpijska kariera narciarska zaczęła się szybko i równie szybko się zakończyła. Gdyby Krasulka nie jeździła, to by nóżki nie… skręciła. A dokładnie chyba lekko skręciłam sobie lewe kolano :/ Co zrobić, powiadają, że jak się nie przewrócisz, to się nie nauczysz. To w sumie już coś powinnam umieć :P niestety, mimo, że ogólnie jestem całkiem elastyczną istotą, to nawet ja po doczepieniu do kopytek dwóch dech staję się podatna na wypadki. Zwłaszcza jak kopytka rozjeżdżają się w różne strony :O Było o dwa upadki za daleko… a teraz radośnie kuśtykam po stacji w ortezie, okładając kolano lodem [tego akurat tutaj nie brakuje, haha :)] i mam nadzieję, że wkrótce będę mogła wrócić na stok...
Trzymajcie kciuki za szybką regenerację!

A tak było pięknie...

... medale miały być, wywiady...

... a tu skręcone kopytko :(

Prastara polarna tradycja głosi, że z chwilą przekroczenia koła polarnego na morzu musi odbyć się pewien rytuał… czyli chrzest nowych polarników. Nie inaczej mogło być w naszym przypadku.

Wszystko zaczęło się tak nieśmiało, 6 lipca po obiedzie (czyli po śniadaniu ;) spokojną siestę zakłóciło nam słyszane z oddali walenie w gary i pokrywki połączone z jakimiś wrzaskami. Pojawiła się plotka, że na statku zalęgły się podobno jakieś diabły. Poważna sprawa. Owo walenie – było raz bliżej, raz dalej, ale generalnie dalej nic się nie działo. Znudzeni oczekiwaniem wybraliśmy się w końcu na wycieczkę krętymi pokładowymi korytarzami, a tu - trójząb leży. Jak trójząb, to chyba musi być Posejdona, a Posejdon bez trójzęba to jak żołnierz bez karabinu – niewiele myśląc ukryliśmy trójząb w statkowych zakamarkach... hehehe :) Ponieważ diabły gdzieś poszły – zapewne znęcać się nad studentami, to powróciliśmy do klubu oficerów, oddawać się dalszemu odpoczynkowi. Graliśmy akurat w grę, w której usilnie staraliśmy się pokazać „Grażynę Szapałowską”, kiedy diabły w końcu dotarły i do nas. Musieliśmy paść na kolana przed wielkim Trytonem, gęsto się tłumaczyć i z pokorą przyjmować walenie w gary nad głową i chłostanie ogonami po tyłkach. Nałożone zostały na nas diabelskie pieczęcie - ostemplowane zostały głowy, ręce, nogi, dekolty, brzuchy i pośladki. Szczególnie stemplowanie tych ostatnich bardzo cieszyło szatańskie pomioty. Diabły (cwaniaki) dodatkowo zażądały łapówek pod groźbą strasznych konsekwencji. Trochę je wyrolowaliśmy, dając do wora dwie flaszki po wódce wypełnione wodą, hehe :P Tak szybko jak się diabły pojawiły, tak szybko też zniknęły (z całym worem alkoholu, bo przecież studenty też się musiały wykupić, aby nie popaść w wieczne potępienie), a my, cali w czerwonych pieczątkach mogliśmy dalej zajmować się sobą (pieczęci nie wolno zmywać – inaczej Posejdon się wkurzy i będzie się mścił). Dalsza część wieczoru potoczyła się tak, że w sumie potem i tak sami siebie stemplowaliśmy – taka zabawa przecież :P

Następnego dnia, po krótkiej nocy (znowu ;P), w godzinach wczesno-popołudniowych statek przekroczył północne koło polarne, co zostało również obwieszczone przez radiowęzeł na całym statku. Hurra! Dziwne ruchy na pokładzie zwiastowały zbliżającą się kulminację obrządku. Co prawda całość mocno się opóźniła, bo diabły nie mogły znaleźć trójzębu Posejdona (hahahaha), ale po negocjacjach w końcu im go oddaliśmy (a niech mają). Radiowęzeł rozbrzmiał wzywając wszystkich na pokład nawigacyjny, czyli na zewnątrz. A tam - jak to za kołem polarnym, chmury, 6 stopni i wieje. My zaś - koszulki, klapki i krótkie spodenki, bo raczej lekko nie będzie.

Na pokładzie czekały na nas już diabły z tym ich całym szatańsko-polarno-morskim centrum rozrywki znajdującym się naprzeciwko Posejdona zasiadającego na tronie wraz z piękną Prozerpiną i Kapitanem statku. Co prawda piękna Prozerpina miała dziwnie włochate kolana... w które trzeba było ją na końcu całować, ale to już drobiazg.

Trzeba przyznać, że diabły miały co robić, bo do ochrzczenia było ponad 30 osób. Cały proces (którego część możecie zobaczyć na zdjęciach na przykładzie mojej osoby) wyglądał następująco: delikwent siadał na magicznym krzesełku, na którym troskliwie zajmowała się nim komisja ds. specjalnych - ale cóż to dla nas, te jaja rozbijane na głowie, kubły zimnej wody czy szorowanie mopem po plecach! Toż to drobiazg w obliczu surowej Arktyki! Po tych pieszczotach następowała jeszcze oczywiście obowiązkowa część kulinarna, czyli pyszne specjały, które obowiązkowo trzeba było popić jeszcze pyszniejszym tajemniczym eliksirem, którego posmak na długo zostawał w ustach.

Ostatecznie, kiedy radosna komisja uznała, że jesteśmy już gotowi stanąć przed obliczem P&P (Posejdon & Prozerpina), pozostało paść na kolana i ucałować to jedyne w swoim rodzaju kolano, by potem usłyszeć swoje nowe imię. Ja zostałam Rybitwą :) Radości nie było końca, szczególnie, że diabelskie nasienie podzieliło się wieczorem dobrami zgromadzonymi wcześniej w workach ;)

Poniżej mój dyplom oraz kilka zdjęć autorstwa Asi (naszej p.o. kierowniczki) dokumentujące proces polarnego ochrzczenia :)

Po spakowaniu beczek i kartonów, pojechaniu na wesele oraz powrocie z delegacji przyszedł czas na gorączkowe załatwianie ostatnich spraw. A bo jeszcze lekarz, zakupy, pierdółki, pranie, zamówić kamerkę, pojechać do sklepu fotograficznego (bo może jednak zmienię aparat), przymierzyć biegówki, potem je odebrać, odebrać kuriera 1, 2, 3 i 4, odebrać to i tamto, kupić kartę pamięci oraz… bilet na pociąg do Gdyni. Do tego ostatniego zbierałam się tak długo (bo przecież było tyle czasu), że o mały włos, a musiałabym chyba jechać autostopem. Ot przygody.

Piątek dnia 30 czerwca 2017 r. był dniem sądnym, kiedy to opuściłam moje praskie pueblo. Po dopakowaniu wszystkich najostateczniejszych drobiazgów plecak zaczął ważyć zdecydowanie więcej niż zakładałam, co podkreśliło wyraźne stęknięcie, kiedy próbowałam go podnieść. Do tego równie ciężka torba z laptopem i tysiącem kabelków. No i skompresowane w jeden zestaw narty biegowe. Waga plecaka wzbudziła moją nieufność wobec własnych sił, toteż postanowiłam przeprowadzić zawczasu próbę generalną przemieszczania się pod obciążeniem. Założenie plecaka zajęło mi dwa jęknięcia i jedno przekleństwo w czasie których musiałam dodatkowo walczyć z przyciaganiem ziemskim wspomaganym siłą Coriolisa, które to przemieściło mnie o jakieś 1,5 m w poziomie, ale poza tym, nie było najgorzej. Stoję – sukces! W stanie chwiejnej równowagi udało mi się zarzucić jeszcze torbę z laptopem przez głowę, a w dłoń wziąć narty. Te ostatnie nawet były pomocne do utrzymania równowagi, ale z drugiej strony miałam wizję w głowie jak klinuję się z nimi w drzwiach autobusu. Tu z odsieczą przybyła Ciocia z Wujkiem, którzy odwieźli mnie na dworzec – co za ulga.

Oczekując na pendolino do Gdyni z wielkimi kaloszami przyczepionymi do plecaka (nr 41 – bardzo twarzowe, dodatkowo ofoliowane, bo okazało się, że tylko tam zmieszczą się buty do biegówek) oraz nartami w dłoni, odnotowałam pewne zainteresowanie ze strony innych podróżnych, którzy patrzyli z pewną podejrzliwością na taki zestaw. Pendolino, jak się okazało przelotowe z Krakowa, było wypakowane po brzegi człowiekami i tobołami. Szczęśliwie, jak to w PKP, wybuchło zamieszanie, bo toboły leżały na miejscu przeznaczonym na rower, a jeden pan miał nie dość, że rower to jeszcze bilet na ten rower. Rozwój wydarzeń w sektorze rowerowo-bagażowym przybierał na sile, bo trzeba było rozebrać walizkową piramidę i co gorsza, rozlokować te wielkie walizki gdzieś w wagonie. Wykorzystując to zamieszanie szybko porzuciłam narty z laptopem na półce i pognałam na środek wagonu, mając w pamięci, że jest tam takie miejsce między fotelami, gdzie powinnam upchać mojego denata – misja zakończona sukcesem  I całe szczęście, bo za chwilę rozgrywały się ludzkie dramaty, bo okazało się, że nie za bardzo jest gdzie poustawiać te wszystkie walizki, w których mogłabym zamieszkać. Następnym punktem programu była próba rozgryzienia systemu rezerwacji miejsc PKP, dzięki któremu na moim miejscu siedziała pani X, bo na jej usiadł pan Y, a na jego pani Z, która była z dzieckiem, które dostało miejsce 2 rzędy dalej, a tam były 2 panie, które miały mieć miejsca obok siebie, ale okazało się, że to jest obok siebie ale po skosie przez pół wagonu, itd. Najważniejsze, że gdzieś dało się usiąść :P

3h później ostatnia prosta – czyli pokonanie odcinka od dworca Gdynia Główna do portu DALMOR. Mój prosty plan, że biorę taxi i już, trochę się skomplikował ze względu na dziki tłum z Open’era oraz deszcz tłoczący wszystkich przy wyjściu. A w tym tłumie ja z nartami walcząca z grawitacją. Wszystkie taksówki pozajmowane, albo nie chce im się jechać do portu, bo za blisko. Niezły kocioł. Ostatecznie uratowała mnie trzecia korporacja, która w końcu przyjechała, a jak już przyjechała, to podstawiła mnie pod sam trap naszego teleportu do świata Arktyki, czyli statku Horyzont II. Ostatnia prosta – nie zlecieć z tej całej kładki (mokrej od deszczu) i już – zaokrętowana! :)

... albo dwie.

I karton. Albo dwa. Aaaa i jeszcze decha. Koniecznie decha.

Dziś będzie o pakowaniu na wyprawę polarną. Ot, wydawać by się mogło prosta sprawa - skarpety, majty, parę koszulek, jakieś spodnie, bluza, kurtka, szczoteczka do zębów, książka może... przecież to taka wycieczka, tylko trochę dłuższa...

Terefere.

Jak tu się spakować na rok? Na ponad 365 dni za kołem polarnym, gdzie za oknem tylko śnieg, renifery, lisy i misie polarne. Żadne z ostatnich trzech nie uskutecznia na razie handlu obwoźnego. Należy przyznać, że jest to pewne wyzwanie. Poczynając od tego, w co się spakować, poprzez ile czego zabrać i o czym pamiętać oraz przewidzieć wszystko to, co potencjalnie nieprzewidywalne. I oszacować jeszcze, ile czasu zajmie Ci pakowanie twojego życia na rok w okresie, kiedy zasadniczo nie masz na to czasu.

Etap I – gromadzenie opakowań

Zacznijmy może od tego, w co się pakujemy – tu akurat jest prosto: najlepiej w beczkę (tak mówią). Beczka jest szczelna, pojemna, odporna na różne ciekawe zdarzenia na morzu i zasadniczo powinna wypłynąć. Dodatkowo, w sytuacji kryzysowej, mając dwie beczki oraz odrobinę samozaparcia, można zmontować sobie coś na kształt tratwy – w razie gdyby okazało się, że szalupy jednak już zajęte, dziurawe albo poszły na dno z resztą żelastwa.

Także beczka! Tylko skąd się takie bierze? Oczywiście z internetów ;) Pytasz Wujka Gugla i już zaraz jesteś szczęśliwą posiadaczką beczki 120 l nabytej drogą kupna na odległość. To jednak dopiero początek. Beczka bowiem ma pewną wadę – jest okrągła i słabo ładuje się do niej przedmioty kanciaste np. gry planszowe. Potrzebny zatem będzie jeszcze jakiś karton. I drugi, żeby opakować campus do ćwiczeń wspinaczkowych. I może jeszcze jeden, tak awaryjnie, gdyby coś poszło nie tak. W przeciwieństwie do beczki, zasadniczą wadą kartonu jest brak wodoodporności – czyli trzeba jeszcze kupić folię stretch (tu znowu pomaga internet). I jeszcze dużo taśmy klejącej – wiadomo...

Etap II – gromadzenie rzeczy

Pakując się na rok na stację polarną, musisz mieć w pamięci, że jeśli czegoś zapomnisz, to raczej nie podskoczysz po to do sklepu. Możesz zamówić na statek, który będzie płynął we wrześniu… czyli za 3 miesiące. Z jednej strony to cudowne koło ratunkowe (ten statek, o ile przypłynie, hehe), a z drugiej, jeśli zapomnisz o czymś kluczowym dla Ciebie – to może być to cała wieczność. Gromadzisz więc rzeczy – ubrania, to niby dość oczywiste. Ale… nie do końca. Pojawiają się prozaiczne pytania: ile potrzeba majtek na rok (ha!)? Par spodni? Koszulek? Bluz? W stacji jest pralka, ale zimą żeby była woda w kranie, to najpierw trzeba nawalić łopatą śniegu do zbiornika.
Co pakujesz? Głównie sportowe ciuchy – przecież to najwygodniej. Ale znowu ale… przecież będą też święta – to raczej nie wypadałoby siedzieć w dresach. Będzie sylwester – to może jakaś sukienka? Jak sukienka to i buty. Poza tym będą oficjalne wizyty – przydałaby się może jakaś marynarka. Lista rzeczy wydłuża się z minuty na minutę, a sterta rzeczy rośnie w oczach.

A to tylko ciuchy. A przecież nie samą pracą człowiek będzie żył przez najbliższy rok. To szykuję pakiet rozrywek – kilka gier planszowych, druty i włóczka (bo przecież będę się uczyć robić na drutach), kilka książek, kostka rubika, notesy, żeby sobie prowadzić jakieś zapiski, książki do hiszpańskiego (żeby sobie odświeżyć), itp. ... Kolejna sterta szybko się wypiętrza.

Kolejna kwestia – każda osoba będzie mieć imieniny i urodziny, będzie Gwiazdka… czyli dobrze by było mieć jakieś prezenty. Trzeba zatem znowu coś wykombinować, co komu można by podarować. I jeszcze szybko to zgromadzić, a czasu jak na lekarstwo.

Dalej, kosmetyki. W sensie mydło. Szampon. Pasta do zębów. Ciekawe czy ktoś z Was jest w stanie szybko odpowiedzieć, ile zużywa rocznie żelu pod prysznic albo szamponu. Nic śmiesznego. To są poważne sprawy! Pakujesz lakier do paznokci? Pamiętaj o zmywaczu. I wacikach. I tak dalej…

Leki – też odpowiednio wcześniej trzeba zgromadzić sobie zapas, o ile nie są to środki, które możesz dostać od ręki w aptece bez recepty.

Oczywiście jeszcze elektronika – ale to idzie ze mną na statek do kajuty. Laptop, aparat, dyski zewnętrzne, akumulatory, kable, karty pamięci… znowu dużo tego. I kolejne dylematy – a może zmienić aparat? Przydałaby się jakaś kamerka do kręcenia filmików – to może trzeba kupić sobie GoPro? A jest już czerwiec. Aaaaaa!

Pozostaje też cały zestaw rzeczy w stylu „inne”, jak np. zapakowanie poduszki – twojej, wygodnej, ulubionej, miłej. Banał? Słabo spać przez rok na zwiniętym polarze. A jeszcze może termofor, bo przecież może być chłodno, a ja jestem zmarźlakiem. I lampki, żeby sobie powiesić w pokoju, żeby było milej. Śpiwór, bo lepiej mieć swój w razie jakiegoś wypadu w teren. To może i uprząż wspinaczkowa, bo najlepiej mieć swoją. Kadzidełka, żeby się okadzić (albo zakadzić), tak dla odmiany.

Życiowe dylematy przyszłego polarnika – czy brać szlafrok? A w czym chodzić po stacji? Trampki? Adidasy? Kapcie? A narty? Nie mam nart… a na stacji pewnie wszystko będzie za duże. To może warto coś skołować? Tabuny myśli przewalają się przez głowę, a listy w excelu robią się coraz dłuższe... Potem jeszcze zadyma z tymi wszystkimi paczkami, które się pozamawiało (patrz sprawy poruszone powyżej) - w pewnym momencie straciłam już rachubę w liczbie kurierów i odbieranych przesyłek, a o niektórych nawet zapomniałam i odbierałam tuż przed wyjazdem :P A w połowie marca, jak dowiedziałam się, że jadę, to mówiłam sobie: "ho-hoo, tyyyyleeee czaaaaasu, to sobie na SPOKOJNIE wszystko pozałatwiam". Taaaaa...

Etap III – pakowanie rzeczy i ewidencja

W końcu nadszedł sądny dzień pakowania. Uzbrojona w beczkę, kartony, folię stretch, taśmę klejącą, otwarty arkusz w excelu i wiarę, że przecież wszystko już mam, przystąpiłam do działania. Zniosłam tudzież wywlekłam na wierzch wszystkie rzeczy niezbędne do zapakowania (w między czasie okazało się, że jednak nie wszystkie). W kontekście mojego gigantycznego mieszkania (15,64 m2 w sumie) oznaczało to, że musiałam zostawić strategiczne dziury w podłodze, żeby móc się jakoś przemieszczać między tymi wszystkimi gratami. Dobrze, że się wspinam, bo niektóre manewry wymagały podwieszania się pod drążkiem (nic śmiesznego!).

Moje pakowanie rozpoczęłam w czwartek, święto wolne od pracy. Zaczęłam od sprawy najprostrzej czyli od opakowania campusa – wielkiej drewnianej dechy z wystającymi elementami. Obłożyć kartonem i ostretchować. Proste. Godzinę miotania się z tym po mieszkaniu później – pierwszy sukces. Zapakowana paczka nr 1! Zabieram się za karton z „rozrywkami”, bo to też wydaje się proste – karton szybko się wypełnia i mam wrażenie, że waży ze 40kg… wzbudza to mój pewien niepokój, toteż uruchamiam równoczesne zapełnianie beczki oraz plecaka na statek – trzeba zaplanować, co może iść do ładowni, a co będzie mi potrzebne na statku i na miejscu po przypłynięciu. Mając w pamięci, że beczki trafią do nas dopiero tydzień później. Trzeba zatem uzbroić się na 2 tygodnie, pamiętając, że na miejscu będzie lato, ale takie trochę inne, bo jakieś 4 stopnie. Albo, że ze statku schodzi się nie na keję, tylko na ponton albo amfibię, a wysiada na brzegu – mniej lub bardziej w wodzie. Dodatkowo, muszę się z tym wszystkim załadować sama do pociągu - znaczy się, muszę być w stanie się z tym wszystkim podnieść :P

Godziny upływają szybko, a arkusze w excelu zapełniają się jeszcze szybciej. Każda paka ma swoją listę, odznaczam, co już zapakowane, co jeszcze nie. O 4 nad ranem kapituluję pośród setek rzeczy. Beczka prawie pełna, a jeszcze tyle rzeczy dookoła i co chwilę wpada „jeszcze coś”. Nie ma opcji żebym zmieściła się z tym wszystkim do jednej 120l beczki oraz kartonu (a jeszcze drugi karton ze sprzętem jest w instytucie). Wyciągam karton awaryjny, ale jakoś nie wydaje mi się, żeby dało radę się tam zmieścić.

W akcie załamania, że może biorę tego wszystkiego za dużo, piszę do koleżanki z wyprawy, która już raz zimowała – znaczy się, że już obyta w temacie – ile ma paczek? Ile tego ludzie biorą? Padam zrezygnowana i nieprzytomna na łóżko… Rano budzi mnie sms, że Aśka ma 2 beczki 120l, jedną 60l, parę kartonów i rower. Ufff, czyli nie jest ze mną tak źle. Podbudowana tą informacją, chwytam za telefon i już bez żadnych skrupułów zamawiam drugą beczkę. Jest piątek rano, a ja w poniedziałek muszę zawieźć wszystkie graty do IGFu, bo we wtorek rano jadę jeszcze w ostatnią delegację. Szczęśliwie okazuje się, że beczka może być już na następny dzień (2x drożej, ale kto by się tym przejmował w takiej sytuacji). Uratowana! J

W poniedziałek rano jeszcze ostatni atak paniki – czy mam wszystko? Czy niczego nie zapomniałam? Czy wszystko przewidziałam? Dorzucam ostatnie pierdółki. Jeszcze trzeba oznakować wszystkie paki, a karton ostretchować. Dodatkowo trzeba przygotować specyfikacje dla paczek z wyceną zawartości - to dla celników. Nie mam drukarki, biegnę do kafejki internetowej wydrukować oznakowania, kupić koszulki na kartki. Walczę z kartonem, który miota mną po mieszkaniu i folią stretch, która przykleja się do ciała zamiast kartonu. Ostatecznie unikam samo-zmumifikowania stretchem i zamykam ostatni dekiel. KONIEC!

A skoro koniec to teraz będzie mała wizualizacja zagadnienia - tak się zaczyna:

Nie miejcie złudzeń, na zdjęciu nie ma wszystkich rzeczy ;)

A tak się kończy:

Wynik końcowy: 2 beczki 120l, 2 kartony (drugi był już spakowany w instytucie) oraz decha do ćwiczeń :) Aha, i plecak. I laptop. I narty... i już :)

It's the final countdown!

Jaka to melodia?

Jakby ktoś nie wiedział, to stary hicior zespołu Europe (na pewno znacie!) - a mój chwilowy hymn - toż to już zaraz wyruszam. Odliczanie trwa! Na myśl o tej podróży pcha się do głowy całe mnóstwo piosenek. Wszelakich. Już to widzę... a w zasadzie słyszę, jak to będzie...

W piątek, jak będę wsiadać do pociągu do Gdyni, na pewno "włączy" mi się w głowie Marylka wyśpiewując o tym, żebym wsiadła do pociągu byle jakiego, trzymając w ręku kamyk zielony. Co prawda pociąg nie byle jaki, bo Pendolino, a zamiast kamyka będę trzymać narty biegowe (o ile zdążę je kupić), torbę z laptopem, aparatem i plecak z przyczepionymi kaloszami na -50 st. C. Spokojnie, zawsze się tak pakuję, gdy jadę do Gdyni - w dzisiejszych czasach ekstremów pogodowych nigdy nie wiadomo co człowieka spotka ;)

Jak wtarabanię się z tym całym majdanem na statek, to lista piosenek się gwałtownie wydłuża. Od "Hej-ha kolejkę nalej", bo jak wiadomo to zrobi doskonale morskiej opowieści, natomiast nie wiem czy dobrze zrobi pokładowemu kukowi i pasażerom. Z drugiej strony zupa mleczna z pieprzem... mogłaby być w swej obrzydliwości interesująca. Co nas nie zabije, to nas wzmocni, hej-ha!

Dla odmiany w sobotę pewnie w głowie przypałęta się Rysiu z tym jego "szczęśliwej drogi już czas", hmmm... a co potem? Myślę, że potem morska bryza otrze łzy (chyba, że dostanę solą w oko, to niekoniecznie), mewy wczepią się we włosy i o ile ten cały przybytek nie zatonie w porcie, to już będzie czas na morską przygodę, a jak morska przygoda to Dropkick Murphys i niezawodne "I'm shipping Up To Boston". Tu dla odmiany znowu nie do Bostonu, tylko do Hornsundu, i nie na żaglach tylko raczej na silniku, i mam szczerą nadzieję, że nie będę musiała szukać mojej drewnianej nogi albo nogi w ogóle :O

10 w skali Beauforta wyjątkowo, ale wolałabym nie śpiewać w czasie rejsu - nie wiem czemu, może dlatego, że statek, którym będziemy płynąć jest źle wyważony? hmmm... To dla ukojenia może Rod Stewart i "Sailing"?

Taka wizja najbliższej przyszłości, ale na razie Europe na głośnikach, odliczanie trwa! 4 dni! tutututuuuu tuuuuu - tututututuuuu! (muzyczka z refrenu ;) ) A ja w ukropie przygotowań... bo przecież wszystko na ostatnią chwilę, gdyż moje misterne plany wzięły w łeb. Cytując Siarę z Kilera: "co się stało, że się zesr...". Bywa, nikt nie powiedział, że będzie łatwo. Wyprawa polarna to nie jest takie hop-siup-bęc, że hopsa hopsa i do przodu. Od miesiąca działam na lekkich, 200% obrotach. Ogarniam, zamawiam, kupuję, planuję - tu trzeba odebrać, tam przywieźć, tu ganiam się z kurierem po mieście, tu jeszcze jakieś badania, a tu kontrola, tu korek, a tu remont. Musiałam zacząć robić tabelki w Excelu, bo nie szło inaczej (jak mój pewien elastyczny kolega ;) a kiedyś się z niego nabijałam - to teraz mam!). Myślałam, że jak spakuję beczkę, to już będzie z górki. A tu pod górkę, ale może dlatego, że wyruszam na północ, czyli tak jakby do góry, a do góry to w sumie pod górkę...

W ogóle o pakowaniu i beczce to Wam jeszcze napiszę... bo to osobna historia...

Tymczasem, zapuszczam i Wam Europe - The Final Countdown (yay! lata 80-te, to był czad, może też będę mieć taką fryzurę, jak wrócę ;) - kto zna ten śpiewa, a kto nie zna, to pozna :)

Subskrybuj: Posty ( Atom )

featured Slider

Awaria

ACHTUNG!

Dżuma!

Pieczara polarnika

Czerwcowa aura

Arktyka = zimno?

Sport to zdrowie!

Hydrosylwester :)

Chrzest

LAST MINUTE I DO GDYNI

Kup pan beczkę...

Taka aura

Final countdown!

Anula Krasula

Insta Kopytka

Szukaj kopytek

Tagi

Hornsund na Facebooku

Archiwum bloga

Popularne Posty

Instagram